آری تا شقایق هست زندگی باید کرد

مکان: یکی از ییلاقات شکردشت

شعار: آری تا شقایق هست زندگی باید کرد

عکاس: شباب گلچین

منبع: اینستاگرام عکاس

بی حجابان منزه کنج تراس

مجسمه های زنان بی حجابی با جامه ای چسبان و ناپوشیده در این چهل سال بعد از انقلاب، در کنج بام ساختمانی سه طبقه در تهران پا برجا و ایستاده دوام آورده اند. نه کاری به رفتن شاه داشته و نه آمدن جمهوری اسلامی تزلزلی را در موجودیتشان فراهم کرده است. دستهایشان به رقص تقدس به سمت آسمان دراز است و پیکره هایشان تندیس های یونان و رم باستان را تداعی می کند. احتمالا سال ساخت بنای زیر پای آنها مربوط به دهه سی- چهل شمسی است. اگر آنطور که نقل می کنند محل ساختمان نبش کوی محمدپور و خیابان شهید عباس موسوی باشد، آپارتمان نوستالژیک ما در نزدیکی کلیسای جامع سنت ژوزف یا کلیسای حضرت یوسف متعلق به آشوریان کاتولیک و در محدوده خیابان انقلاب و فرصت قرار گرفته و این فکر را در رهگذرانی چون من تقویت می کند که صاحبخانه از اقلیت های مذهبی است. اما این تنها یک حدس و گمان بی پایه است و شادی زیر پوست من و دیگر عابرین کوچه که با برهنگان کنار بام آغاز به مراوده ای خودمانی کرده ایم را پنهان نمی کند و آن بی حجابان نجیب از گوشه بلند عمارت خیابان فرصت به آوازند که ما را بنگرید تا به پایینمان نکشانده اند. تماشایمان کنید. ما هنوز پا برجاییم!

***
شرح کوچکی شاید گویان و به احتمال: عکاسان خانم ها نیلگون رایگان، سوده کریمی، فاطمه محمدبیگی در اینستگرام می باشند. اطلاعات موجود در متن محدود و صرفا نخستین واکنش به شهرنگاری و مشاهدات تصویری است.

بیا با من

طولارود تالش

عکس از

 محمد گلچین برنده جایزه "عکس بشریت" در جشنواره شانگری-لا یونسکو

 عکاس فارغ التحصیل رشته جنگل داری از دانشگاه گیلان است

زندگی در گذر است‬‎

 

راه استعاره ای است از جستجو و شیار امیدیست بر پوسته زمین
چه غمگین است این راه که همیشه بار غربت، بار رفتن و دل کندن دارد

نقشه ایران در شکوه آبشار

هرچند ما تنها سفیدی اش را می بینیم، اما آبشار هزار رنگ دارد و سقوط آب هزار جاذبه و هزاران دست طبیعت باعث و بانی نبرد سنگ و رود اند و هزار دره و دامنه به یاری رود شتافته تا خود را بی هراس و آسوده به سراشیبی یقین رساند و پرغرور در بلندی ها به پرواز درآید و به دریاچه امن  فرو ریزد.

رشته کوه البرز در دامنه کوه قلعه سازان در مسیر رودخانه خروشان شیر آباد قرار گرفته و آبشاری با همین نام را برانگیخته و بنیان گذارده است. نه تنها آبشارشیرآباد را که شش آبشار دیگر را نیز. آبشار لوه، کبودوال، گلستان، باران کوه، زیارت و آبشاررنکو که مجموعه هفت آبشارند و در شکوه غارها از رویت روستائیان گریخته، خود را در دل جنگل های بکر پنهان ساخته اند. تفرج گران اما، کوله باربسته، سکوت این جنگل ها را می شکنند تا طبیعت دست ناخورده استان گلستان را تسخیرکرده و راهی دنیایی شوند از آبشار های بزرگ و کوچک، سقوط مکرر و اسرارآمیز رودها، درختان سر به فلک کشیده توسکا و سرخس و سرخی و رخ زردی قارچ های رنگارنگ. این رهروان، همان سیاحان ناخوانده اند که به اندک لبخندی از نگاه نافذ حیوانات جنگلی و گربه های وحشی که درلابلای درختان به کمین و نظاره نشسته اند، می گریزند.

عکس زیبایی از آبشار شیرآباد در فضای مجازی منتشر شده که نقشه ایران را تداعی می کند. به نظر می رسد که فرم دریاچه زیر پای آبشار در تنگی دید دوربین و از میان سنگ های کوه و برگ درختان، بطور غیر مترقبه ای نقشه ایران را به تصویر کشیده و ایران به شکل گربه ای آبی رنگ در بستر ژرف و در حاشیه ریز امواج دایره وار آن، آرام گرفته است.

عشق و تالش

این عکسی است از محمد گلچین که من عنوان "عشق و تالش" را برایش در نظر گرفتم. محمد گلچین رشته جنگل داری را در دانشگاه گیلان به پایان رسانید و فعالیت عکاسی خود  را درسال 1374  آغاز کرد.

بشکه های شاد شیراز

به همت شهروندان مناطق محروم شیرازدر کوچه ای تنگ و باریک با خانه های قدیمی و فرسوده، فضای سبز شهری ایجاد شد. شیرازی ها با گلکاری در بشکه های رنگی محله شان را شاد کردند.  نام کوچه شان "بلوارشهدای نهضت سواد آموزی " چه طولانی است و البته از بلوارهم خبری نیست!